Udarno: Da li Đukanovićev režim ovako vidi “kompromis” sa SPC?!?

Nakon što su visoki predstavnici kriminogenog i odnarođenog režima Mila Đukanovića najavili nastavak “pregovora” sa SPC o primeni nakaradnog tzv. Zakona o slobodi veroispovesti, pouzdani i dobro obavešteni krugovi, upućeni u pojedinosti u vezi sa crkvenim pitanjem u Crnoj Gori, došli su do saznanja o načinu došli su do saznanja o načinu na koji Đukanovićev režim planira rešavanje ovog pitanja.

Nakon što su visoki predstavnici kriminogenog i odnarođenog režima Mila Đukanovića najavili nastavak “pregovora” sa Srpskom pravoslavnom crkvom (SPC) o primeni nakaradnog tzv. Zakona o slobodi veroispovesti, iz čega je momentalno jasno da se o povlačenju ovog paralegalnog akta ili barem njegovih delova uopšte i ne razmišlja, pouzdani i dobro obavešteni krugovi, upućeni u pojedinosti u vezi sa crkvenim pitanjem u Crnoj Gori, posredstvom struktura bliskih crnogorskom državnom vrhu došli su do saznanja o načinu na koji Đukanovićev režim planira dugoročno rešavanje ovog pitanja.

Prema ovim saznanjima, krajnji rezultat “kompromisa” crnogorskog režima i SPC, koji bi dobio podršku međunarodnog (čitaj: zapadnog) faktora, bilo bi formiranje nekakve “Pravoslavne crkve Crne Gore” na osnovama postojećih eparhija SPC, koja bi bila pod isključivo formalnom jurisdikcijom SPC, a suštinski autonomna. Kada je reč o pitanju imovine SPC u Crnoj Gori, pod pomenutim “kompromisom” bi se podrazumevalo da se vlasništvo nad njom dokazuje u sudskom, umesto u upravnom postupku, što je aktuelno rešenje. Dalje, u zamislima crnogorskog režima predviđeno je da bi crkvena služba nove “crkve” bila “isključivo verska po pravoslavnim kanonima”, što ne znači ništa drugo do da bi iz nje bio odstranjen najveći deo svetaca iz kalendara Srpske crkve, dok bi verska okupljanja bila “isključivo tradicionalno utemeljena u narodu”, sa ciljem odsecanja praktično svih veza ove režimske kreature sa srpskom tradicijom, i njenog stavljanja u funkciju novokomponovanog i agresivnog crnogorskog nacionalizma (tzv. montenegrizma).

Prema zamislima tvoraca ove ideje, koji su evidentno vrlo prilježni sledbenici lika i (ne)dela fašističkih kolaboracionista Sekule Drljevića i Savića Markovića Štedimlije, sveštenstvo nove “crkve” bi činili crnogorski državljani i/ili strani državljani sa zvaničnom dozvolom boravka u Crnoj Gori. Osim toga, Cetinjska bogoslovija, kao najznačajnija obrazovna ustanova Srpske crkve u Crnoj Gori, bila bi upodobljena crnogorskom Zakonu o školstvu, verski objekti SPC koji imaju status spomenika kulture bi bili u nadležnosti nekakvog mešovitog državno-verskog sekretarijata, dok bi zvanična zastava nove “crkve” bio grb dinastije Crnojević.

Inače, kako je crnogorski režim zamislio, pregovori koji će dovesti do ovakvog ishoda bi trebalo da budu vođeni od 01. juna do 01. avgusta ove godine, uz posredovanje međunarodnih institucija. Pritom, ono što posebno upada u oči jeste da na ovaj način režim u Podgorici direktno “pušta niz vodu” raspopa Miraša Dedeića i njegovu raskolničku nevladinu organizaciju poznatu kao “Crnogorska pravoslavna crkva” (CPC), koju je u prethodnom periodu pokušao da promoviše kao novu “državnu crkvu”.

Ako bismo bili ironični, pomenute planove bismo mogli da okarakterišemo kao dobro zamišljene. Međutim, ono što se u planovima izdajničkog i suštinski bezbožničkog Đukanovićevog režima previđa jeste snaga i dubina korena SPC i njenih tradicija i bogosluženja u svesti građana Crne Gore, bilo da se oni izjašnjavaju kao Srbi ili Crnogorci. A to se ne može izbrisati dvomesečnim “pregovorima” i “kompromisima” po diktatu Đukanovića i njegove kamarile.

SKINI APLIKACIJU