utorak 16. septembar 2008.
RSS
• Feljton •
Početna > Feljton > Uzroci slovenizacije Srba

Srpski stari vek (58) Piše: Miodrag Milanović

Uzroci slovenizacije Srba

Istoričar N. Županič misli da su Srbi došli iz Saksonije, koju on poistovećuje sa Belom Srbijom. Na Balkanu su, piše on, „pokorili jugoslovensku masu, uneli u nju ideju države i nacije, dali toj organizaciji i ime, ali su iščeznuli, jer su izgubili svoj severozapadni slovenski govor“

Zapis bavarskog geografa iz IX veka, među 58 imena naroda, na širokom prostoru severno od Dunava, navodi i one sa srpskofonim nazivima: Uliće (Uolici), LJude (Liudi), Luniće (Lunsizi), Lukolane, Milčane (Milzane), Koziroge (Chozirozi), Lupiglave i, među njima, kneževstvo, regnum, Zeruijani, za koje kaže da je toliko veliko da se smatra da su iz njega potekli svi Sloveni; odnosno, „od Zeruijana-Srba, svi Sloveni potekoše“. Pored naziva Sorab, u upotrebi je i Surb (Surbi), što je moglo označavati više istoimenih srpskih plemena - recimo, u Ajnhardovim Analima, stanovnici Dalmacije se nazivaju Sorabima.

Po F. Š. Šlegelu i njegovom delu Kraljevine Slavonije i vojvodstva Srema (1786, 2003), Srbi, koji su se iz Poljske, Šleske i Češke bili pomerili na Dunav i caru Irakliju ranije vršili dobre ratničke usluge, protiv razbojničkih Avara i drugih neprijatelja, dobili su od njega na dar Iliriju, kao znak zahvalnosti. Oni su, iz Ilirije i Mezije, izbacili Avare. Tako su, „godine 640. Srbi i Hrvati, sa kojima su se ujedinili i mnogi zaostali Sarmati, nanovo naselili opustošenu zemlju“. On dodaje da su Srbi i Hrvati bili dve glavne grane Sarmata, kojima su se pridružili ostaci gotovo svih, u tim krajevima, nekada moćnih naroda.

Šlegel, u neoromantičnom duhu, tumači i srpsko poreklo, kazujući da pripadaju Sarmatima: „poreklom iz Azije i sa obala Kolhide su prešli u Evropu. Ima ih tri grupe: Laci, naseljeni između Dunava i Karpata, Polaci, njihovi susedi koju su krenuli na Vartu i Vislu; oni pod Čehom, koji se smestio oko sliva Moldave, Vltave i Labe. Svi njihovi nadimci nestali su u VI veku, pod opštim naslovom Slovena, koje su nosili najstariji stanovnici Panonije, a jedna grana od tih Sarmata pretvorena je u Slavonce, pa se otud i na zemlju preneo naziv Slavonije“.

Istoričar N. Županič misli da su Srbi došli iz Saksonije, koju on poistovećuje sa Belom Srbijom. Na Balkanu su, piše on, u Značenju nekih starih geografskih i etničkih imena na Balkanskom poluostrvu (1933): „pokorili jugoslovensku masu, uneli u nju ideju države i nacije, dali toj organizaciji i ime, ali su sami, uglavnom etnički, iščeznuli, jer su izgubili svoj severozapadni slovenski govor. Kad bi se održao jezik osvajača, današnji Srbi bi govorili slično Lužičkim Srbima“.
Ukazujući da se tragovi srpskog imena nalaze i van prostora Lužičkih Srba, u delovima Poljske, Češke i Nemačke, G. Ostrogorski, u knjizi Vizantija i Sloveni (1970), kaže:“ Jezici Lužičkih Srba, gornjolužički i donjelužički, nemaju nekih posebnih sličnosti sa srpskohrvatskim, ili sa njegovim srpskim dijalektima“ - uzrok tome je slovenizacija Srba kojoj Lužičani nisu bili izloženi.

Nastaviće se