nedelja 19. oktobar 2008.
RSS
• Nedelja •
Početna > Nedelja > Svačija i ničija „evropska regija“

TEMA SEDMICE DA LI UOPŠTE TREBA DA POSTOJI POKRAJINA VOJVODINA U OKVIRU SRBIJE I DA IMA SVOJU VLADU, „USTAV“ I AKADEMIJU NAUKA

Svačija i ničija „evropska regija“

Piše: Jovan Pejin

Nikada u istoriji sveta na jedinstvenoj državnoj teritoriji  nisu u dužem periodu postojale dve vlade, a da država nije  uništena cepanjem teritorije ili ukidanjem suvišne vlade. Ne treba zaboraviti da se čuju izjave političara, vođa mađarske nacionalne manjine da treba izvršiti reviziju Trijanonskog mirovnog ugovora iz 1920, a najnoviji zahtevi počivaju na izjavi Ričarda Holbruka iz 1995, kada je nagovestio poništavanje  mirovnih ugovora u Bukureštu i Londonu 1913, i Trijanonu 1920, drugim rečima - najavio je reviziju granica

Dnevni listovi, TV stanice i nedeljnici puni su izjava i tekstova pozvanih i nepozvanih o novom/starom problemu Vojvodine - statut ili ustav pokrajine? Odgovor političko zavičajnim i manjinskim separatistima je pitanje - zašto uopšte treba da postoji pokrajina Vojvodina? Autonomija je nametnuta Vojvodini i državi Srbiji propagandom i politikom hrvatskih građanskih partija 1918-1941, a zatim politikom KPJ/SKJ od 1924, do raspada SKJ i jugoslovenske federacije 1992. godine. Uticaj Zagreba na razvoj separatizma u Vojvodini osetio se među folksdojčerima i mađarskom manjinom odmah posle oslobođenja 1918. godine da bi bio pojačan od 1936, a naročito posle formiranja Banovine Hrvatske 1939. godine kada se u Dunavskoj banovini, na teritoriji današnje pokrajine, u većoj meri pojavljuju kao policajci i žandarmi činovnici iz Hrvatske. Posle 1945, separatistička politika krunisana je ideološkom odlukom vrha KPJ, posle izvršenog genocida nad Srbima 1941-1944. godine od strane hrvatskih ustaša, velikomađara i folksdojčera i utemeljena je Autonomna Pokrajina Vojvodina, koja je „odlučila“ da bude u sastavu Srbije.

Pokrajina je izvedena raznim ideološko-pravnim smicalicama iz Srbije, a amandmanima je postala „odlučujući konstitutivni elemenat federacije“ posle 1974. godine. Time je ostvaren prvi privremeni korak ka razbijanju Srbije kao države i stvorena osnova za „Grundgesdtz“ Pokrajine Vojvodine kao države nacionalnih manjina akademika Aleksandra Fire i savremenog Statuta pokrajine Milorada Gašića, dr Tamaša Korheca, Dragoslava Petrovića, Bojana Pajtića, Svetozara Čiplića i još nekih.

NJihov „ručni rad“ je takve prirode da se ukidaju nadležnosti republike nad Pokrajinom i Vojvodina postaje država sa namerom da postane evropska regija svačija i ničija! Eminentni pravnici prof. dr Ratko Marković, prof. dr Kosta Čavoški, dr Vojislav Koštunica i drugi ukazali su na malicioznost predloga statuta, te nema potrebe da se mešamo u pravničku analizu.

Ali, autonomija Vojvodine, bez obzira na to kakvog stepena, deo je opšte politike prema Srbima kao narodu. Ona je uvezena u Pokrajinu. Naslednici Brozovih istomišljenika bez obzira na kompromitovanu separatističku politiku i dalje nastoje da je sprovedu. Separatistički autonomaški košmar koji vlada u Novom Sadu u elitnim krugovima politike, dela privrede i univerziteta je opomena velikim strankama u Republici. Opomena je dvostruka - postoji pritisak iz Novog Sada na Beograd kao produžena politika Evropske unije i SAD pod novosadskom maskom. Ne treba zaboraviti da se čuju izjave političara, vođa mađarske nacionalne manjine da treba izvršiti reviziju Trijanonskog mirovnog ugovora iz 1920, a najnoviji zahtevi počivaju na izjavi Ričarda Holbruka iz 1995. kada je nagovestio poništavanje mirovnih ugovora u Bukureštu i Londonu 1913, i Trijanonu 1920. - drugim rečima - najavio je reviziju granica i uništenje Srbije kao države!

Alhemijska politička proizvodnja „zlata“ autonomije autonomaških krugova Novog Sada zajedno sa mađarskom manjinskom sabraćom, pretvaranje autonomije u državu, pokazuje da separatisti okupljeni oko LSV, drugih autonomaških stranaka i pokreta i krila DS-a u Novom Sadu odbacuju osnovne principe o celovitosti Srbije.

Vojvodini su potrebne promene radi sprečavanja podvajanja u odnosu pokrajina - država. Ne postoji nikakav osnov da se Vojvodina smatra višekulturnom i višenacionalnom teritorijom! Ovo je plod mašte, posledica preživelog državnog socijalističkog samoupravnog poretka (voluntarističkog), kojeg smo se jedva oslobodili, a koji je imao za cilj majorizaciju Srba u Srbiji. Zato predloženi statut pokrajine predstavlja političku smicalicu radi lakšeg oduzimanja srpskom narodu u Vojvodini prava na život u nacionalnoj državi, ugrožava njegov fizički opstanak i ponižava ga. Sami predlagači statuta proglašavaju sebe za legitimne vođe Vojvodine, što predstavlja uzurpaciju volje građana Srbije! Ne treba zaboraviti da izlaznost na izbore u Vojvodini 2008. nije bila velika, što pokazuje da postoji bojkot autonomaške politike Novog Sada!
Statut pokrajine, ako je pokrajina uopšte potrebna, treba da se okrene DžDžI veku - da Novi Sad prekine anatemisanje Srba kao naroda unutar Srbije. Srbi u Vojvodini, autonomijom su neposredno odsečeni od države! Imaju vojvođansku skupštinu, televiziju, filharmoniju, šumu, vodu, akademiju, sve po političkom zahtevu brozovske komunističke nomenklature, čime su Srbi gurnuti na opasnu nizbrdicu. Ukoliko prihvate statut 2008, mogu samo da se plaše budućnosti.

Jedini izlaz iz ove neprijatne i nametnute situacije je da se vojvođanski Srbi oslone na svoju miletićevsku ujediniteljsku tradiciju, koja je izraz njihovog nacionalnog interesa i interesa Srba u celini. Zato u ime samopoštovanja, za razliku od autonomaša, koji ga nemaju, pokrajinska skupština ne treba da prihvati statut 2008, a Narodna skupština treba da ga odbaci jer je izrađen za potrebe odstrela Srba kao naroda! Miletićevci i njihovi simpatizeri su za Srbiju koja ima jednu skupštinu, jednu vladu, jednog šefa države, jednu akademiju nauka, jedan pravni sistem. Skupština treba da bude organizovana tako da efikasno izražava i usaglašava građanske, profesionalne kao i interese lokalne samouprave i interese države kao celine. Teritorijalna organizacija države treba da bude takva da sva odlučivanja i trošenja državnih sredstava koja se ne tiču direktno celine prepusti opštinama, a na viši nivo od opštinskog a niži od državnog treba dići samo ono što je tehnički neophodno (putevi, aerodrom, univerzitetski centri, klinički centri i dr). Država mora zadržati mogućnost da spreči svako činjenje koje ugrožava njen opstanak, suverenitet, celovitost, napredak ili ljudska i građanska prava.

Podsećamo da su na svim teritorijama bivše SFRJ naseljenim Srbima koje su imale vladu nastale nove države, a da su na svim srpskim etničkim teritorijama na kojima su osnovane akademije nauka one pre svega i ne samo one proizvele od Srba odvojene, na antisrpstvu zasnovane „nove nacije“. Nikada u istoriji sveta na jedinstvenoj državnoj teritoriji nisu u dužem periodu postojale vlade, a da država nije uništena cepanjem teritorije ili ukidanjem suvišne vlade. Ponuđenim statutom a delom i sadašnjim stanjem građani Srbije na teritoriji Vojvodine dovedeni su u neravnopravan odnos sa ostalim građanima Republike time što finansiraju dve države, dok ostali građani finansiraju samo jednu. Zar je to „ravnopravnost“ za koju se zalažu „borci“ za stvaranje „evropske Vojvodine“?

Pošto im je jedna država očigledno višak, koja li će u budućnosti biti ukinuta?
(Autor je istoričar i  savetnik Istorijskog  arhiva Srbije)