petak 22. februar 2008.
RSS
• Politika •
Početna > Politika > Svaka zvezdica - kvazidržavica

Glas otkriva simboliku nove kosovske zastave

Svaka zvezdica - kvazidržavica

Plavi barjak sa žutom mapom Kosova u sredini i šest zvezdica jasno govori o velikoalbanskim aspiracijama koje bi da stvore državu u koju bi ušlo šest regiona: Kosovo i Metohija, jugoistočna Srbija, zapadna Makedonija, južni Epir u Grčkoj, deo Crne Gore i centralne Srbije sa Raškom oblašću i Albanija

Pravo iznenađenje za mnoge Albance, i ne samo njih, predstavljala je plava zastava samoproglašene kosovske države sa žutom mapom Kosova u sredini i šest belih zvezdica iznad, koja na prvi pogled podseća na barjak Evropske unije. Međutim, vrlo brzo je postalo jasno da se iza ovoga kriju velikoalbanske aspiracije. Šest zvezdica nije odabrano nimalo slučajno. Svaka predstavlja po jedan region koji bi ušao u sastav države ka kojoj se teži, pa ma kako se ona zvala - veliko Kosovo ili velika Albanija, svejedno. Zvezdice predstavljaju sadašnje Kosovo i Metohiju sa, kako Albanci nazivaju „istočnim Kosovom“, „iliridom“, Ćamrijom, Maljesijom i Albanijom.

Drugim rečima, iza jedne zvezdice krije se sadašnja teritorija južne srpske pokrajine Kosovo i Metohija. Druga predstavlja Albaniju, ili kako je zovu etnička Albanija. Treća zvezdica simbolizuje „istočno Kosovo“, odnosno tri opštine sa jugoistoka Srbije - Bujanovac, Preševo i Medveđa, sa opštinama Topličkog kraja - Kuršumlijom i Prokupljem. Sledeća zvezdica označava „iliridu“ ili zapadnu Makedoniju, peta predstavlja Ćamriju, odnosno južni Epir u Grčkoj, dok je šesta Maljesija ili severoistočni deo Crne Gore i deo centralne Srbije sa Raškom oblašću, koju nazivaju „istorijsko Kosovo“.

Lukavi kosovski Albanci odlučili su da se „odreknu“ crnog dvoglavog orla na crvenoj podlozi, odnosno barjaka susedne Albanije pod kojim su ratovali i opredelili se za nov simbol. Ali, nisu, niti će se, odreći namera tvoraca Prve prizrenske lige, osnovane 10. juna 1878. godine, čiji je glavni cilj bio osnivanje države Albanije koja bi obuhvatala teritorije Kosovskog, Bitoljskog, Skadarskog i Janjinskog vilajeta Otomanskog carstva. Liga je imala izrazito antihelenski i antislovenski karakter, a cilj joj je bio očuvanje turske vladavine i sticanje autonomije za Albance u njoj. Tada su i iscrtane granice velike Albanije koje obuhvataju prostore pomenutih vilajeta. Zanimljivo je da je Austrougarska prva podržala ovu ideju i učesnicima Berlinskog kongresa poslala Memorandum sa ovim zahtevima. Beč je u vreme Prvog balkanskog rata, 1912-1913. godine, preuzeo glavnu ulogu u stvaranju albanske države. Italija je Albaniju videla kao kompenzaciju za austrougarsku aneksiju Bosne i Hercegovine. Engleska je u Albaniji videla predgrađe protiv invazije ruskog panslavizma, ali i čuvara turskog integriteta i obuzdavanja ambicija Beča.

PROTEKTORAT „VELIKA ALBANIJA“

Protektorat „velika Albanija“ postojao je od 1941. do 1944. godine. U sastavu tog protektorata nalazili su se Metohija, koja je bila pod italijanskom i nemačkom okupacijom, veći deo Kosova ( bez severnog dela), istočni deo Crne Gore i zapadna Makedonija. Velika Albanija bila je podeljena na 14 okruga, odnosno prefektura.

Zato nije nimalo slučajno ni uporno isticanje tvrdnji da mir na Balkanu zavisi od stvaranja etničke Albanije. A upravo te težnje su permanentni uzročnik krize i izazivanja sukoba među narodima od kraja 19. veka do današnjih dana.

Iako se današnji Albanci javno odriču projekta „velika Albanija“ nazivajući ga anahronim, sve što čine ide u prilog realizaciji nacional-romantične i politički pragmatične ideje „svi Albanci u jednoj državi“.

Pa i zastava samoproklamovane kosovske kvazidržave upućuje na nameru realizacije ideje osnivača Prve prizrenske lige Abdul beg Frašerija i njegovih sledbenika koji su od 1878. do 1881. godine radili na okupljanju muslimanskog, katoličkog i pravoslavnog albanskog stanovništva na verski rat protiv susednih naroda.

Zastava sa šest zvezdica pokušaj je realizacije jednog sna s kraja 19. i početka 20. veka koji je na Balkanu obeležen ratovima, borbom za teritoriju, menjanjem mapa. I, sve uz pomoć velikih sila koje su albanski pokret za autonomiju koristile u svoje svrhe. U tome su se posebno isticali Rim i Beč, a ovaj drugi je odigrao značaju ulogu prilikom proglašenja nezavisne Albanije, 28. novembra 1912. u Valoni. Već sledeće godine, 30. maja 1913, zaključcima Londonske konferencije stvorena je Albanija. Tada su došle do izražaja ambicije nove države. U Memorandumu upućenom učesnicima konferencije, 2. januara 1913. predsednik Vlade Albanije Ismail Kemal je upozorio da granice buduće države treba da odgovaraju maksimalnoj varijanti teritorijalnog programa albanskog pokreta. Granice te države trebale su da obuhvate i Peć, Mitrovicu, Prištinu, Skoplje i Tetovo. Zahtevima nije udovoljeno, a nezadovoljni Albanci su odmah formirali Komitet za odbranu Kosova i severnog Epira (u Grčkoj). Oni su u Evropi i SAD otpočeli rad na propagiranju nacionalnog cilja „Albanija-Albancima“ i do današnjih dana traže menjanje granica, uz stvaranje mita o ugroženosti albanske nacije.

Vatrene aspiracije lukavih Albanaca da u granicama Albanije vide i Kosovo i Metohiju služile su velikim silama i u Prvom i u Drugom svetskom ratu, ali i u vreme mira.

Albanija je 1928. godine proglašena kraljevinom, a Ahmet Zogu kraljem svih Albanaca, što je označavalo pretenzije za vladavinom i nad albanskim narodom izvan granica Albanije. Upravo ta titula je zasmetala Beogradu, kada je iz Tirane 1. septembra stigao zvanični zahtev za priznanjem nove kraljevine. Bio je to signal da se unutrašnje pitanje Albanije pretvara u međunarodno. Francuska vlada se složila s ovim. Engleska je odbila da se meša u unutrašnje stvari Albanije, ali je skrenula pažnju na problem vladama velikih sila.

Otuda nije nimalo slučajno što su ključnu ulogu u podršci kosovskim Albancima da samoproglase nezavisnost dali upravo Velika Britanija, Austrija i Nemačka, koje su ovu kvazidržavu među prvima priznale.