četvrtak 17. januar 2008.
RSS
• Feljton •
Početna > Feljton > Nepotrebna i besmislena bombardovanja

Batrić Jovanović: Posledice antisrpske politike - tri decenije kasnije (8)

Nepotrebna i besmislena bombardovanja

Broz je spasao Zagreb i LJubljanu od savezničkog bombardovanja, Beograd je tučen 11 puta, a Podgorica i Leskovac su sravnjeni sa zemljom. Sve žrtve, koje su uglavnom bile srpske, više desetina hiljada poginulih - isključivo su posljedica Titove srbomržnje

Petar Aleksić je u Blicu, septembra i oktobra 1996. godine, objavio feljton o savezničkim bombardovanjima Srbije i Crne Gore 1944, koja su odnijela više desetina hiljada života, uz ogromnu materijalnu štetu. Aleksić pripisuje Titu odgovornost za ta bombardovanja, što je i dokazao citiranjem depeše Titovog najbližeg saradnika, Edvarda Kardelja, upućene glavnom štabu partizanske vojske Slovenije. Kardelj izričito kaže da američko-britansko bombardovanje naših gradova „ne nanosi gotovo nikakve gubitke okupatoru, već da je rezultat na hiljade naših mrtvih ljudi“. Kardelj je naredio slovenačkom Glavnom štabu da ne traži bombardovanje slovenačkih gradova od strane savezničke avijacije, pa Slovenija nije ni bila bombardovana.

Vojni istoričar Milovan Dželebdžić, jedan od glavnih priređivača za štampu naših i neprijateljskih dokumenta o NOR-u, u reagovanju na Aleksićev tekst, napisao je u Blicu od 11. oktobra 1996. da su pomenuta bombardovanja vršena na bazi opšte odluke savezničkih vrhovnih vazduhoplovnih komandi, s tim da su, na osnovu Titovog raspisa, zahtjevi za konkretna bombardovanja dostavljani od strane viših partizanskih komandi Titovom Vrhovnom štabu koji ih je prosljeđivao (uz odgovarajuću, logično je, selekciju - B. J) savezničkim misijama pri vrhovnom štabu NOV i POJ. „Kad je Glavni štab Slovenije podneo zahtev za bombardovanja LJubljane“, piše Dželebdžić, intervenisao je Karadelj depešom čiji je sadržaj objavio Petar Aleksić. Milovan Dželebdžić, dalje piše: „Svetlost dana još nije video jedan dokument, u kome Broz traži od saveznika da se ne bombarduju Zagreb, LJubljana, Maribor, Kopar“ (podvukao B. J).

Ispada nedvosmisleno da je Tito mogao spriječiti sva saveznička bombardovanja Jugoslavije, koja su, inače, bila s vojne tačke gledišta apsolutno nepotrebna i besmislena. Koliki je zločin Tito učinio takvim ponašanjem - dokaz je podatak Petra Aleksića da je u mnogobrojnim bombardovanjima Leskovca ubijeno više od 6.000 građana, svih uzrasta, dok su gubici neprijatelja bili 300 puta manji, oko 20 poginulih.

Beograd su saveznici bombardovali 11 puta. Đilas u svojem „Revolucionarnom ratu“ svjedoči da se Tito „žestoko ljutio“ kad je dobio informaciju o ogromnim žrtvama među civilima od savezničkog bombardovanja. Bilo je to demagoško prenemaganje isto kao kad se „ljutio“ na crnogorsko partijsko rukovodstvo, koje je dosljedno sprovodilo njegove direktive.

Jedino bi bilo opravdano da je Tito tražio, isključivo, bombardovanje Zagreba, sve dok Ante Pavelić ne zatvori fabriku smrti u Jasenovcu. Ali tako nešto Titu nije bilo ni na kraj pameti.

Titovi postupci u vezi sa stravičnim logorom smrti u kompleksu Jasenovac, to jest, njegova zločinačka pasivnost u vezi sa tom ljudskom klanicom, u kojoj je masakrirano više stotina hiljada Srba, svih uzrasta i oba pola, i nekoliko desetina hiljada Jevreja i Roma, nameće zaključak: Titu nije smetao užasan pokolj Srba u Jasenovcu. Tito je mogao, od kraja oktobra 1944. sa srpskim partizanima iz Hrvatske i Bosne, uz upotrebu ruske i partizanske avijacije zauzeti Jasenovac i tako zatvoriti tu stravičnu hrvatsko-muslimansku fabriku smrti i spasiti oko 30.000 Srba koje su vlasti nacističke Nezavisne države Hrvatske masakrirale u periodu novembar 1944-april 1945.

Sve žrtve savezničkih bombardovanja, koje su uglavnom bile srpske, više desetina hiljada poginulih i mnogo teško ranjenih, i ogromna razaranja - isključivo su posljedica Titove srbomržnje.

Sutra: Sračunato lažiranje