U visini mosta sa tramvajskom prugom pa do Gazele, sredinom 18. veka je nastalo veliko romsko naselje. Prostiralo se između reke i močvare koja je počinjala kod Zelenog venca i nastavljala Barom Venecijom do ušća Topčiderske reke. Do mahale su vodila tri seoska puteljka od srpskog groblja, na savskoj padini.
Glavna ulica austrijskog Beograda je bila Vidinska, (Cara Dušana), prema Vidin kapiji. Važnije su bile Mitropolitova, koja je spajala savsku i dunavsku varoš (danas Ulica kralja Petra), kao i pravac sadašnje Vasine ulice, koji je delio grad na Srpski i Nemački Beograd. U njenoj blizini uzdizala se najimpozantnija zgrada tadašnjeg Beograda - Aleksandrova kasarna. Bila je to grandiozna, bogato ukrašena dvospratna zgrada, sa 312 prozora i tri dvorišta za egzercir. Nalazila se između današnjih Ruskog cara, Obilićevog venca i Zmaj Jovine ulice. Aleksandar Virtemberg, guverner Srbije je živeo u palati na Vidinskoj ulici, koja je u narodu nazvana "Pirinčana". Bila je to jezička greška uzrokovana neuspešnim tumačenjem turskog prevoda "Prinčev han". Atrakcija je bio časovnik koji se oglašavao svakog sata sa vrha palate.
Austrijanci su 1724. godine, organizovali prvi međunarodni vašar i počeli izgradnju takozvanog "nemačkog vodovoda" kojim je voda dovedena iz Grocke i Boleča (1724-1737).
Tih godina gradili su i varoški vodovod, koji se od "Dubokog izvora" u današnjoj Denkovoj bašti (ugao ulica Vojislava Ilića i Zage Malivuk), pružao zapadnom padinom potoka do ugla današnjih Južnog bulevara i Ulice Grčića Milenka, gde je izgrađen akvadukt od 35 metara. Na putu kroz Šumatovačku ulicu bilo je nekoliko česmi, od ukupno njih 22, duž cele trase. Tu se uključivao i vodovod od izvora kod današnje škole "Vojislav Ilić", a trasa (preko placa na kojem je Univerzitetski klinički centar), je vodila do Cvetnog trga, od kojeg je Ulicom kralja Milana i Knez Mihailovom, voda doturana do beogradske tvrđave. Deo vodovoda nazvan "Ćeriza" snabdevao je javnu česmu kod Saborne crkve. Drugi veliki beogradski vodovod - Slavujevački, imao je 18 javnih česmi. Inače, u vreme Austrijske uprave do 1739. godine, Slavujevac je bio prostor za letnjikovce u čijim su baštama uspevali grožđe i smokve. U kraju bogatom drvećem bilo je neuobičajeno mnogo slavuja po kojima je kraj dobio ime. Slavujevački potok veselo je žuborio današnjom Ulicom Dimitrija Tucovića, žureći ka Dunavu. Slavujevac je bio prostor između Novog groblja i današnjih ulica Ruzveltove i Dimitrija Tucovića. Dolaskom Turaka, mnoge stvari su se promenile pa i naziv, koji je ostao i do danas - Bulbulder (bulbul - slavuj).
U to vreme zaraze su bile česte, pa, da bi sprečili širenje kuge iz Turske, Austrijanci su u Zemunu podigli "kontumac" (karantin) koji se održao 80 godina. Dok su se vladari trudili da primere Beograd svojim potrebama, beogradski Srbi su iskoristili hrišćansku vlast da ujedine Beogradsku i Karlovačku mitropoliju.
Najpoznatiji Austrijanac tog vremena je bio princ Karl Aleksandar Virtemberg (1664-1737), zapovednik Srbije, 1720. godine. Nadmenog, oholog i samovoljnog princa svi su se plašili. Priređivao je balove na koje su pozvani morali da dođu, ali i da plate preskupu ulaznicu! Virtemberg je smislio novi gradski grb, na kojem su bile tri kule despota Stefana i carski orao i natpis "Beograd, ponovo zauzet 1717. " Beograd je tada zvanično nazivan "Alba Greka".
